Twitteren in de Derde wereld mei 21, 2008

Groot publiek
De afgelopen tijd heb ik getwittered… Niet veel zal ik eerlijk toegeven. Ten eerste omdat ik zelf niet zo heel veel interessante dingen te vertellen heb. En ten tweede omdat ik Twitter voor persoonlijk gebruik (tot nu toe) nogal oninteressant vind.

Dus laat ik het maar niet gaan hebben over mijn eigen Twittergebruik. Liever kijk ik naar het gebruik van Twitter ten bate van het grote publiek. Twitter is niet bepaald onomstreden en heeft veel kritiek te verduren gekregen.

Gilles de la Tourette
Door reclamemakers is twitter als promotieplatform, al zachtjes gezegd, afgekeurd. Op de jaarlijkse Top of Flop-bijeenkomst van Vea Evolve (2007) werden verschillende trends van 2007 ‘beoordeeld’ doormiddel van een petje op petje af-methode na een discussie. Adformatie schreef over die bijeenkomst:

De meeste rode petjes werden zichtbaar na de discussie over Twitter. Deze microblogtool mag dan een fervente groep van zo’n vier- tot achtduizend Nederlandse gebruikers hebben, maar het aanwezige gezelschap betwijfelde of het een geëigend middel is om reclame te bedrijven. Dat de pleitbezorger Lot Keijzer van Kobalt Interactive (reclameburau red.) in het debat bij een mediabureau werkte hielp daarbij al helemaal niet. “Wat is jullie verdienmodel om dit aan klanten aan te bieden?” vroeg iemand uit het publiek cynisch. Toch bleef Keijzer in het debat met tegenstander Igor Milder redelijk overeind, aangezien de nieuwe Lost Boys-topman geen echt sterke tegenargumenten paraat had. Milder was ‘wel eens’ op Twitter geweest, had er zelfs een account, maar bekende publiekelijk dat hij die liet volschrijven door zijn collega Christiaan. Een ghost-twitteraar, nieuwe trend?
Milder over Twitter: “Ik ben niet tegen innovatie, maar wel tegen Twitter. Ik zou het willen definiëren als puberaal ge-Gilles de la Tourette. Het heeft totaal geen relevantie voor adverteerders. En als ik zelf al Twitter, wil ik geen adverteerders in mijn dialoog.”

Dat is voor mij nogal een opluchting; naast al dat gewauwel ook nog eens reclame in mijn Twitter zou mij echt de das om doen op Twittergebied.
Maargoed, het punt is dat er dus al een hele grote markt van potentiële Twittergebruikers is, namelijk reclamemakers, die of zelf al hebben besloten er geen gebruik van te maken of na het ‘petjesincident’ hun grote voorbeelden volgen en Twitter ook afschrijven.

Scoops
Voor nieuwssites en kranten blijkt Twitter echter een hele handige service. Vaak is er voor elke nieuwssectie een verschillend Twitteraccount zodat je kunt kiezen welk nieuws je binnen wilt krijgen.
Steeds meer journalisten geloven ook in Twitter als het gaat om scoops naar buiten brengen of om verslag te doen van conferenties.

In Spanje werd er een gebruik gemaakt het Twitterprincipe bij een televisiedebat tussen twee presidentskandidaten. Tijdens dat debat werden de reacties van mensen gevolgd door ADN.es, een Spaanse krant.

Iets dergelijks doet WCNC News. Ze hebben een speciale site voor de verkiezingen. Daarop staan een aantal journalisten met een Twitteraccount die allemaal een bepaald deel van de verslaglegging voor hun rekening nemen. Op hun Twitteraccount kun je volgen wat er tijdens een toespraak van Obama allemaal gebeurt.

Een volgende stap, waar nog grote onenigheid over is, is de rol van de burger als journalist doormiddel van Twitter. Veel mensen (vooral journalisten) zijn bang dat de kwaliteit van het nieuws verloren gaat als de ‘onervaren burger’ zelf journalistiek gaat bedrijven.

Moord
Wij hebben de luxe om over dit punt te discussiëren, maar in veel derde wereld landen is burgerjournalistiek de enige journalistiek. Op Ushahidi.com bijvoorbeeld, wordt het concept van burgerjournalistiek gebruikt doormiddel van een kaart met informatie die burgers zelf kunnen inbrengen.
Op die kaart is te zien waar onder anderen verkrachtingen, moord of opstanden in Kenia hebben plaatsgevonden.

Deze manier van informatie verspreiden, dus door burgers voor burgers, staat in het Westen nog in de kinderschoenen. De discussie over de rol van burgers in de journalistiek is hier nog in een pril stadium. Maar wij hebben nieuwssites, journaals en kranten om op de hoogte van de actualiteiten te blijven. Wij hebben MSN, Hyves, mobiele telefoons en ja, ook Twitter om persoonlijk informatie uit te wisselen.
In derde wereldgebieden zoals Afrika, is burgerjournalistiek vaak de énige manier om informatie te delen en te verkrijgen. Persvrijheid is er meestal niet. Op deze manier kunnen afrikanen toch op de hoogte blijven en naar buiten brengen wat er in hun land gebeurd.

Door zo’n site wordt er steeds meer informatie verzameld waardoor er langzamerhand een archief groeit. In Afrika is het moeilijk om cijfers en data te vinden over gebeurtenissen en oorlogen. Nog een ander voordeel van deze manier van informatie verzamelen, is dat het visueel is en dus eerder op valt. In het geval van Ushahidi werd de site in no-time opgemerkt door grote nieuwszenders en kranten zoals de BBC en the Guardian.
Dit soort site’s is multifunctioneel en bovendien ook multi-effectief. Mensen krijgen de ruimte nieuws te brengen, grote kranten en zenders besteden er aandacht aan, steeds meer activisten staan op en last but not least: er ontstaat een archief van de gebeurtenissen.

Twitter zelf is dan misschien niet bij iedereen even populair, maar het principe van Twitter, namelijk: zo snel mogelijk online informatie overbrengen aan zo veel mogelijk mensen, heeft grote potentie.

More info
De kaart van Kenia is maar een voorbeeld van de ontelbare sites die gebruik maken van ‘mapping’.
Hier nog een paar andere sites waar je dergelijke kaarten kunt vinden:
http://www.ushmm.org/maps/projects/darfur/
http://advocacy.globalvoicesonline.org/projects/maps
http://www.greenpeace.org/international/campaigns/oceans/whaling/great-whale-trail/map

Een interessante site over Afrika en (internet)technologie is van een van de oprichters van Ushahidi: Erik Hersman